در شرایط ژئوپلیتیکیِ به‌شدت شکننده‌ای که کشور با آن مواجه است—از تشدید تنش‌های تهران–واشینگتن گرفته تا صف‌آرایی بازیگران منطقه‌ای—رفتار نیروهای اجتماعی تعیین‌کننده‌تر از هر زمان دیگری است. در این میان تورک ها بار دیگر نشان دادند که در بزنگاه‌های تاریخی، منطق ثبات و حفظ تمامیت سرزمینی ایران عزیز را بر هرگونه هیجان‌زدگی سیاسی ترجیح می‌دهند.

تورک‌ها نه به دام تحریکات براندازانه افتادند، نه ابزار پروژه‌های مشکوک قدرت‌های خارجی شدند و نه اجازه دادند شکاف‌های مصنوعی قومی–سیاسی به بحران امنیتی تبدیل شود. این رویکرد، یک سرمایه ملی است؛ سرمایه‌ای که باید قدر دانسته شود، نه اینکه با سیاست‌های محدودکننده تضعیف گردد.

ضرورت بازنگری فوری در پرونده فعالین ملی تورک

در چنین فضایی، ادامه بازداشت فعالین ملی تورک—که مطالبه اصلی آنان اجرای اصول قانون اساسی و حقوق فرهنگی–مدنی مصرح در آن بوده—از منظر مدیریت بحران، تصمیمی پرهزینه است.

آزادسازی این فعالین، نه امتیازدهی سیاسی بلکه اقدامی هوشمندانه در چارچوب امنیت پایدار است. زیرا:

۱. تقویت انسجام داخلی: وقتی بدنه اجتماعی احساس کند مطالبات قانونی‌اش با پاسخ امنیتی مواجه نمی‌شود، سطح اعتماد عمومی افزایش می‌یابد.

۲. خنثی‌سازی پروژه‌های تنش‌آفرین: جریان‌هایی که در پی شکاف‌سازی میان تورک‌ها و حاکمیت هستند، با این اقدام عملاً خلع سلاح می‌شوند.

۲. افزایش سرمایه اجتماعی حاکمیت در شرایط بحران خارجی: در آستانه هرگونه تنش نظامی احتمالی، انسجام داخلی مهم‌ترین مؤلفه بازدارندگی است.

۴. تفکیک روشن میان مطالبه‌گری قانونی و براندازی خشونت‌طلبانه: این تفکیک برای ثبات کشور حیاتی است.

تورک‌ها و پرهیز از بازی در زمین تحریک

تجربه تاریخی نشان داده است که هرگاه تنش خارجی اوج می‌گیرد، برخی محافل افراطی می‌کوشند با تحریک احساسات قومی یا ایدئولوژیک، شکاف داخلی ایجاد کنند. هوشمندی امروز تورک‌ها دقیقاً در این است که وارد این بازی نمی‌شوند.

نه جنگ‌طلبی خارجی به نفع ملت است، نه درگیری داخلی. مسیر عقلانی، حفظ آرامش، پیگیری حقوق در چارچوب قانون و جلوگیری از تبدیل مطالبات مدنی به ابزار پروژه‌های مخرب است.

پرسش بنیادین

در چنین مقطع حساسی، این پرسش به‌صورت راهبردی مطرح می‌شود:

آیا آزادسازی فوری فعالین ملی تورک—به‌عنوان نشانه‌ای از درایت، دوراندیشی و اعتماد به سرمایه اجتماعی—به تقویت ثبات ملی کمک نمی‌کند؟

اگر هدف عبور کم‌هزینه از بحران‌های پیشِ‌روست، پاسخ روشن است:

تقویت پیوند با نیروهای اجتماعی وفادار به تمامیت کشور، منطقی‌ترین انتخاب است.

تورک‌ها نشان داده‌اند که در لحظه‌های خطیر، کشور را بر هر چیز دیگری مقدم می‌دانند. اکنون نوبت تصمیم‌گیران است که با اقدامی سنجیده، این سرمایه را حفظ و تقویت کنند؛ نه اینکه آن را در معرض فرسایش قرار دهند.