امروز تقریباً بیست‌وپنج روز است که ودود اسدی و طاهر نقوی در اعتراض به بی‌عدالتی در جریان دادرسی و صدور حکم اعتصاب غذا کرده‌اند. این دو از فعالان جنبش ملی تورک هستند. هر جنبش و شکافی در هر نقطۀ جهان و در هر جامعه‌ای که فعال شد
به‌طور حتم در آن جامعه و در آن زمینه ستم و تبعیضی وجود دارد که شکاف مزبور برای از میان برداشته شدن آن ستم فعال شده است.

قادر کیانی

ستم ملی و تبعیض‌های ناروای قومی در ایران آشکارتر و برجسته‌تر از آن است که بتوان آن را کتمان و یا انکار کرد. فعالان جنبش ملی تورک از جمله ودود اسدی و طاهر نقوی که بر لبۀ شکاف قومی فعال ایستاده‌اند خواست و هدف‌شان از میان برداشته شدن ستم ملی و تأمین حقوق برابر بین اقوام است.

برای رسیدن به این خواست و هدف، گام اول آن‌ست که تعریف هویت ملی ایرانی بازخوانی شود. اساس تعریف فعلی زبان فارسی است. در این تعریف اقوام غیرفارس که اکثریت جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند نادیده گرفته شده‌اند و به تبع آن از حقوق قومی بدیهی و اولیۀ خویش، از آن جمله تحصیل به زبان مادری محروم هستند. کنشگری سیاسی فعالان جنبش ملی تورک برای دست‌یابی به این خواست و آماج، یعنی برابری حقوق بین اقوام، عمل مجرمانه و غیرقانونی نیست.

بنابراین چون کنشگری ودود اسدی، طاهر نقوی و … در این چارچوب است، پس نباید بازداشت و زندانی شوند. آزادی از زندان حق آنان است. اما این دانشجو بسان هم‌فکر آنان و نگران سلامتی و زندگی‌شان می‌خواهم که به اعتصاب غذای خویش پایان دهند.
روز بیست‌وسوم بهمن ماه سال پنجاه‌وهفت تلویزیون با نشان دادن تونل‌های زیرزمینی و سلول‌های با درب‌های آهنین گزارش می‌داد: انقلاب درب این زندان‌های مخوف را شکسته و فرزندان مبارز و آزادی‌خواه شما ملت را آزاد کرده است. من در سنین نوجوانی و از نظر دانش سیاسی و تجربه، خام به تمام معنا از شکسته شدن درب زندان‌ها و آزادی زندانیان سیاسی و این‌که پرندۀ آزادی بر کشور ما بال خواهد گشود و دیگر زندانی سیاسی نخواهیم داشت بی‌اندازه مشعوف و خوشحال بودم. اما با کمال تأسف این شعف و خوشحالی موقتی و گذرا بود. بگذریم.

الان تقریباً یک ماه است که نام زندان اوین برایم بسان کابوس شبانه دلهره‌آور و نگران‌کننده شده است. اعتصاب غذای آقایان ودود اسدی و طاهر نقوی وارد سی‌امین روز شده است. نگرانی از سلامت و زندگی این بزرگواران مانند خوره به جان افتاده است. ما همدیگر را از نزدیک ندیده‌ایم. آشنایی‌ام با ودود اسدی به ده دوازده سال پیش برمی‌گردد. ودود بی آمد پی‌وی و بعد از معرفی خود، چیستی ملت، ملیت و آیا در ایران ملت تشکیل شده است و وجود دارد؟ مطلب تلگرامی برای اشتراک‌گذاری در کانالش تهیه کنم. من هم با کمال میل قبول کردم. با طاهر بی نیز به همین صورت در دنیای مجازی آشنا شدم. بعد از چندی وقتی متوجه شد بنابی هستم تأسف خورد. چرا زودتر بنابی بودنم را ندانسته بود. می‌گفت: وکالت پرونده‌ای در شهر قوشاچای به عهده داشتم و برای انجام کارهای وکالتی پرونده رفت و برگشت از بناب عبور می‌کردم و می‌توانستیم همدیگر را از نزدیک ببینیم. بگذریم.

اما آن‌چه اکنون به نظرم رسید این است که از آقای محمد عینی خواهش می‌کنم در صورت امکان با خانوادۀ این دو دوست صحبت کنند تا بلکه با ملاقات و صحبت حضوری اینجانب برای حفظ سلامتی و زندگی خویش به اعتصاب غذا پایان دهند.