در حکومت نوین قاجارها، تبریز پایتخت و زبان تورکی رسمی خواهد شد / شاهزاده بابک میرزای قاجار
- ایران
- نوامبر 22, 2018

ایران در سه راهی انقلاب، تبدیل رژیم یا فروپاشی؟ خلاصه نکات کلیدی مطلب: ۱- اعتراضات مردمی اگرچه شرط لازم برای عبور از جمهوری اسلامی می باشد اما کافی نیست و حمایت خارجی، یا بخشی از حاکمیت را می طلبد. ۲- اوپوزسیون خارج نشین ناکارآمدتر و نامنسجم تر از آن است که بتواند آلترناتیو جدی جهت

تورکها در دل بحران ایران؛ از خیابان احساسی تا کنش آگاهانه؛ پرهیز از سقوط در جنگهای نیابتی شعوبیان *** اعتراض، حقی انکارناپذیر و مشروع است؛ اما تبدیل شدن به سوختِ نزاعی که ریشه در رقابتهای قدرت های بیگانه با منافع ملتهای ساکن ایران دارد، هرگز. تاریخ معاصر بهروشنی نشان داده است که هیجانِ فاقد آگاهی،

در روایت یکصد سال اخیرِ قدرت در ایران، آنچه بیش از هر چیز به چشم میآید نه «حاکمیت ملی»، بلکه جابهجایی شبکههای نفوذ است؛ شبکههایی که با ایدئولوژیهای ظاهراً متضاد، اما با کارکردی مشترک عمل کردهاند. پیش از ۱۳۵۷، ساختار قدرت بهطور گسترده در سیطرهی الیگارشی وابسته به محافل ماسونی و پروژهی «آریامحور» قرار داشت؛

در باره شرکت یا عدم شرکت مردم آزربایجان اظهار نظرها متفاوت است من به شخصه مخالف مشارکت در اعتراضاتی هستم که از مرکز شروع شده است .اولا اگر آزربایجان هم به این اعتراض بپویندد بازهم بایکوت خبری خواهد شد. چون سلطنت طلب ها نمی خواهند در این اعتراضات آرربایجان، اصطلاحا بولد شود و این بولد

سخنان زهرهوند، نمایندهای که با مشارکت حداقلی و در سایهی بایکوت گستردهی انتخابات وارد مجلس شده، بیش از آنکه دفاعی از «نقش مردم در دموکراسی» باشد، بازتابی از بحران مشروعیت ساختار سیاسی و تلاش برای مصادرهی مفاهیم دموکراتیک به نفع یک گفتمان اقتدارگراست. او با استناد به نمونههایی از ایتالیا و آلمان—کشورهایی با نهادهای تثبیتشده،

پزشکیان در مرکز یک تقابل تاریخی ایستاده است: تقابل میان دولتِ پاسخگو و الیگارشیِ رانتمحور. صفآرایی همزمان راست آخرالزمانی و چپ ماسونی علیه او، نشانه ضعف پزشکیان نیست؛ بلکه گواه آن است که تیغ اصلاحات، دقیقاً بر رگهای حساس قدرت فرود آمده است. سرنوشت این مسیر، نه فقط سرنوشت یک دولت، بلکه آزمونی برای امکانِ