پیش از ورود به اصل بحث، باید به یک نکته بنیادین اشاره کرد: جریانی که امروز با عنوان ایرانشهری شناخته می‌شود، صرفاً یک پروژه فکری یا فرهنگی نیست؛ بلکه به باور بسیاری، محصول پیوند دو جریان ایدئولوژیک و امنیتی است؛ جریانی که از یک‌سو رگه‌های آخرالزمانی و از سوی دیگر شبکه‌های نفوذ فکری وابسته به غرب را در خود جای داده و طی سال‌های اخیر با بهره‌گیری از امکانات رسانه‌ای و بودجه عمومی، درصدد بازتعریف هویت ایران بر مبنای حذف و انکار تورک، عرب و اسلام بوده است.

چهره‌هایی چون جواد طباطبایی و همفکران او، با ساختن روایتی ایدئولوژیک از ایرانشهر، پروژه‌ای را پیش بردند که در عمل به تقابل با هویت‌های غیرفارس و باورهای دینی جامعه منتهی شد. حتی حسن عباسی، تئوریسین سپاه، در سخنرانی مفصل خود به نفوذ این شبکه‌ها و پیوندهای فکری و امنیتی آن‌ها اشاره کرده و نسبت به خطر این جریان هشدار داده است.

پس از تحولات و بحران‌های اخیر و حذف بخشی از نیروهایی که در برابر نفوذ کامل این جریان-ایرانشهری- مقاومت می‌کردند، میدان برای ایرانشهری‌ها و جریان‌های آخرالزمانی همسو با آنان بازتر شد؛ جریانی که ایران را به سمت تنش، جنگ و بحران دائمی سوق می‌دهد.

در این میان، پروژه اصلی آنان نیازمند یک دشمن داخلی بود؛ دشمنی که بتوان با الصاق برچسب‌هایی چون تجزیه‌طلب، پان‌تورک، یا عامل صهیونیسم هم سرکوبش کرد و هم افکار عمومی را علیه او بسیج نمود. اما در جریان بحران‌های اخیر، تورک‌ها در دام این سناریو گرفتار نشدند.

نه مانند جریان‌های ایرانشهریِ جنگ‌طلب، بر طبل جنگ کوبیدند و نه وارد بازی براندازی و آشوبی شدند که نسخه خارجی همان جریان طراحی کرده بود. تورک‌ها تلاش کردند در جایگاه عقلانیت، ثبات و دفاع از جامعه خود بایستند؛ و همین مسئله، پروژه امنیتی ایرانشهری‌ها را با شکست مواجه کرد.

هدف این بود که تورک‌ها به واکنش‌های احساسی و رادیکال کشیده شوند تا بتوان آنان را در کنار جریان‌های افراطی خارج‌نشین نشاند و سپس با همان برچسب‌های همیشگی سرکوب کرد. اما این سناریو آنگونه که طراحی شده بود پیش نرفت.

همبستگی تورکان، به‌ویژه در جمهوری آزربایجان و تورکیه و آمدن آنها به ایران با پرچم های آزربایجان و تورکیه و حمایت‌های معنوی آنها از ایرانیان و‌تمامیت ارضی کشور معادله ایرانشهری‌ها را برهم زد؛ چراکه برخلاف انتظارشان، این همبستگی نه در قالب پروژه‌های تجزیه‌طلبانه، بلکه در چهارچوب پیوندهای تاریخی، فرهنگی و تمامیت ارضی ایران بروز یافت.

هم اکنون احکام سنگین و غیرمتعارف علیه فعالان تورک، ادامه همان پروژه است؛ تلاشی برای تحریک احساسات، کشاندن تورک‌ها به تقابل مستقیم با حاکمیت و سپس مشروعیت‌بخشی به سرکوب گسترده‌تر.

در واقع، هدف اصلی این احکام می‌تواند ایجاد یک دوگانه خطرناک باشد:
قرار دادن تورک‌های داخل کشور در کنار جریان‌های افراطی خارج‌نشین، تا دوباره همان برچسب‌های قدیمی بازتولید شود.

اما تجربه نشان داده است که تورک صاحب وطن بیش از هر چیز، به دنبال حفظ هویت، کرامت، امنیت ایران عزیز است؛ نه بازی در سناریوهایی که ایرانشهری برای آینده ایران طراحی کرده‌اند.

#هارای_رادیو_تورکون_هارایی
#HarayRa