آری، درست است. پزشکیان بعنوان یک دکتر به‌درستی به یک بیماری مزمن در اداره ی کشور اشاره می‌کند: تعویض افراد به‌جای اصلاح سازوکارها چاره ساز نیست. مشکل کشور  تعویض محور اشخاص نیست، مشکل اصلی ساختار محور است.

در ایران طی ۴۷ سال گذشته، صدها وزیر، استاندار، مدیرکل و رئیس‌جمهور عوض شده‌اند، اما فساد ساختاری باقی مانده، ناکارآمدی ها تکرار شده، بحران‌های اقتصادی، زیست‌محیطی و اجتماعی عمیق‌تر شدهاند.

این یعنی مشکل صرفاً افراد نیستند، بلکه سیستمی است که حتی اگر آدم سالم هم واردش شود، یا حذف می‌شود یا شبیه بقیه می‌شود.

در یک سیستم سالم قدرت متمرکز نیست که سبب فساد شود. قدرت توزیع می‌شود، نهادها یکدیگر را کنترل می‌کنند، رسانه و جامعه مدنی امکان نظارت دارند اما در ساختار فعلی: تصمیمات کلان خارج از اراده دولت منتخب گرفته می‌شود، نهادهای غیرپاسخگو قدرت اقتصادی، نظامی و رسانه‌ای دارند، هیچ مکانیزم واقعی برای بازخواست وجود ندارد. در چنین شرایطی، تغییر وزیر یا رئیس‌جمهور عملاً تغییر ویترین است.

وقتی نهادی بالادستی وجود دارد که: بالاتر از قانون قرار می‌گیرد، پاسخگو به مردم نیست، امکان وتوی اراده عمومی را دارد. طبیعی است که هر اصلاحی به بن‌بست برسد. این نه به معنای نقد شخص، بلکه نقد ساختار تمرکز قدرت بدون مسئولیت است.

پس، مشکل اصلی سیستم است، بن‌بست ساختاری است، نه مدیر.